Minneke Anders…

Minneke Anders brengt het dorp terug tot leven

Schemervelde ligt er schijnbaar verlaten bij. De Schemertjes, de inwoners van Schemervelde, zijn vage sliertjes. Je kan dwars door hen heen kijken, net zoals bij spoken. Er brandt geen lichtje meer in hun hart. Doorheen de wolkerige figuurtjes kan je zelfs het landschap zien.

Minneke Anders zit dromerig met haar voetjes in de zachte maar schijnbaar droeve beek die golvend het landschap siert ….“Zo mooi”, denkt ze. “Hoe is het toch mogelijk dat de bewoners van Schemervelde, zo spookachtig vaag zijn geworden? Hoe komt het dat ze de schoonheid van hun dorp niet meer zien? Kan het hen dan allemaal niets meer schelen?”
Minneke Anders wil er het fijne van weten. Ze doet haar schoenen aan en gaat op pad naar het centrum van het dorp.

Onderweg spreekt Minneke voorzichtig zo’n schimmig figuurtje aan. Het is Toontje Tuinier. Troosteloos staart hij wat voor zich uit en schrikt als Minneke hem vraagt wat hij ziet aan de horizon.
“Niets”, luidt het verbazingwekkende antwoord. Had Toontje dan nooit groene dromen voor zijn dorp? “Ooit, ooit wel”, zei hij. “Iets met lange bomenlanen en gezellige rustplekjes in de natuur … ”
Terwijl Toontje dit vertelt, krijgt zijn hartje weer kracht en krijgt zijn lijfje vaste vorm. Hij is niet meer zo doorschijnend. Maar dan verdwijnt als bij toverslag Toontjes stevigheid en is hij weer dat zweverige schimmetje. Hij buigt zijn hoofd. “Het zal wel bij dromen blijven” mijmert hij.
Minneke pakt hem stevig bij de hand en neemt hem mee op pad.

In het dorpje is het stil. Hier en daar brandt een lichtje, af en toe klinkt nog een woord.
“Hoe kunnen dromen en ideeën nu waar worden als niemand erover praat?” zegt Minneke en ze zeult Toontje tegen zijn zin mee.
“Waar gaan we naartoe?”, wil hij weten?
“Jouw dromen en ideeën zoeken”, houdt Minneke vol.
“Maar waarom dan? Het is zo vermoeiend en niemand luistert…”, zucht Toontje.
Minneke wordt bijna gek van onbegrip. Ze begint te vertellen over geluk en samen dingen doen, over oude en jonge en ook nieuwe Schemertjes die leuke dingen zoeken die ze samen willen doen, over hoe fijn het is om trots te zijn op je dorpje en hoe heerlijk het is om te genieten van een mooie omgeving…
Op dat ogenblik herinnert Toontje zich: hij had ideeën genoeg, te veel zelfs, maar omdat niemand ze wilde horen, had hij die ver weggestopt. Samen met zijn ideetjes was ook zijn levenslust verloren gegaan.
Plots kreeg Minneke een idee!
“Waar woon jij?”, vroeg ze aan Toontje Tuinier. Toontje wijst naar een huisje aan de overkant van het plein. Ze stappen eropaf. De gevel staat er een beetje grauw bij, droef als het ware. Het interesseert Toontje niet meer hoe zijn huisje eruitziet.
Minneke stapt vol vuur naar binnen. Alles ligt er maar wat slordig bij.
“Waar kan Toontje met die ideeën gebleven zijn? Iedereen heeft toch wel een plekje waar hij of zij waardevolle dingen verstopt?” vraagt Minneke zich af.
Toontje neemt Minneke mee naar de tuinschuur. Het deurtje van de schuur draait knarsend open, griezelig bijna.
Maar Minneke laat zich niet tegenhouden. Achterin ziet ze een kast met een enorm slot erop. Ze neemt een hamer en met daverende klap breekt ze het slot. Toontje komt dichterbij. Achterin blinkt wat … een grote kist met nog een slot. Eens de kist is geopend, zien ze een hoop dozen … met daarin nog kleinere dozen en nog meer doosjes … en met elk doosjes dat opengaat, komen ze dichterbij. Tot plots uit wel honderden kleine doosjes een vuurwerk van licht spettert!
Toontje springt rond van blijdschap: “Dat zijn ze, dat zijn ze! JAAAAAAAAAA … Ik zie het weer: hoe ik de perkjes verzorgde en een prachtig wandelpad wilde aanleggen met struikjes waar vogeltjes en bijtjes een thuis en eten zouden vinden en de Schemertjes op bankjes met elkaar zouden praten. En water … een fontein om te verkoelen in warme tijden …. Dat zijn mijn ideeën!“

Minneke en Toontje Tuinier, opnieuw vol en met een kloppend hart, trekken nu door heel het dorp, deur na deur en Schemertje na Schemertje, om te luisteren naar hun ideeën.

Ze vinden de lang vervlogen durf van de Schemertjes terug, zien hen weer “vol worden” met alles wat hen zo aan hun dorp bindt. Schemervelde wordt het mooiste en gezelligste dorp in de wijde omtrek. En zo hoort het ook…